بعضی وقتها ناامیدی شبیه گریه نیست. شبیه خستگی بعد از یک روز شلوغ است، یا گوشهای ساکت در یک اتاق دوازدهمتری. کتاب «کافه شماره دوازده» نوشته کیمیا طالبی با صدای راویِ خستهای شروع میشود که هر روز با نقابی تازه از خانه بیرون میرود. او در اتاقکی زیرشیروانی زندگی میکند و سهشنبهها خانم ماری، روانشناسش، به دیدنش میآید. تصمیم میگیرد دیگر تظاهر نکند و راه میافتد. نسیمی آشنا و بوی چوب خیس او را به کلبهای در مه میرساند. تابلوی کلبه به زحمت عدد «۱۲» را نشان میدهد.
در کتاب «کافه شماره دوازده»، مردی به نام جان پشت پیشخوان کافه است و «همان همیشگی» را برای مهمانش آماده میکند. کنار فنجان قهوه پاکتی کهنه و مهرومومشده میماند که به گفته جان برای راوی است. در پاکت نامهای هست و بعد از آن نامههای دیگر. نویسنده کتاب را با همین نامهها جلو میبرد و هر کدام عنوانی دارد: «بزرگسالِ درون»، «حماقت»، «حقیقتِ بیصدا»، «آینهی درون»، «دردِ زیستن»، «زیباییِ بخشش»، «سکوتِ مرگبار»، «زمانِ اشتباه»، «فریادِ بیصدا»، «اشتباه دوباره»، «اهمیت صبر» و «چنگ آخر». این نامهها سؤالهایی را جلوی راوی میگذارند و او هر بار به آنها پاسخ میدهد یا از آنها فرار میکند.
داستان از لحظههای کوچک ساخته شده است، مثل بستن بند کفش، گفتوگو با خانم ماری، قهوه و سکوتهایی که راوی هر بار به جای گفتن حرفش انتخاب کرده. کتاب «کافه شماره دوازده» روایتی اولشخص است که جملههایش کوتاه است و گاهی با مکث و سهنقطه جلو میرود. راوی با خواننده هم حرف میزند و گاهی از او میپرسد: «زندگی عجیبیست، نه؟» کتاب بیشتر به آنچه در ذهن راوی میگذرد نگاه میکند تا به رویدادهای بیرونی، و پرسشهایی مثل «چرا کافه شماره دوازده؟» و «چرا من؟» او را تا آخر رمان همراهی میکنند.
کتاب «کافه شماره دوازده» رمانی ۲۶۴ صفحهای در قطع رقعی است. اگر داستانی میخواهید که از خستگی، سکوت و دوباره پیدا کردن خود حرف بزند و با نامهها و یک کافه پیش برود، این رمان مناسب شماست. اگر هم دوست دارید رازهای کافه و نامهها را خودتان کشف کنید، این کتاب را از اولین صفحه تا نامه آخر دنبال کنید.

