آیا می‌شود از زادگاه جدا شد؟ کتاب «رودابه به هیرمند بر می‌گردد» نوشته فاطمه کردافشاری از زبان دختری روایت می‌شود که کودکی‌اش در هیرمند، روستایی نزدیک زابل، گذشته است. مقدمه کتاب می‌گوید بخش‌هایی از آن بر اساس سرگذشت واقعی یک خانواده سیستانی شکل گرفته است که از سیستان به استان گلستان مهاجرت کرده‌اند. به نوشته مقدمه، اسامی شخصیت‌ها بنا به مصلحت تغییر کرده و کتاب به بخشی از مشکلات اجتماعی، روانی و برخی آداب و رسوم و سنت‌ها هم پرداخته است.
کتاب «رودابه به هیرمند بر می‌گردد» در پانزده بخش پیش می‌رود. فصل‌های اول تا سوم از کودکی در هیرمند، تصمیم خانواده برای مهاجرت و سفری می‌گویند که آن‌ها را از سیستان به سرزمین شالیزارها و پنبه‌زارهای شمال می‌رساند. در این مسیر از بیرجند، سبزوار و شاهرود و گردنه خوش‌ییلاق می‌گذرند. فصل‌های بعدی خانواده را در گنبد کاووس نشان می‌دهند: خانه‌ای در کوچه‌ای که در آن پنج همسایه از پنج قوم زندگی می‌کنند، همسایگی با ترکمن‌ها، مدرسه جدید و تجربه‌های تلخ و شیرین آن.
کتاب لحظه‌های شخصی را در کنار نشانه‌هایی از فرهنگ و تاریخ می‌گذارد. رسم‌های عروسی سیستانی مثل «سرتراشک» و حنابندان، تنورهای گلی، بازی کودکان در پای برج قابوس و مشکلات کارگران کشاورزی بدون قرارداد از جمله آن‌هاست. کتاب «رودابه به هیرمند بر می‌گردد» به موضوعاتی مثل اعتیاد، جدال عشق و سنت، کار و استخدام و دوران انقلاب و جنگ هم می‌پردازد. عنوان فصل‌هایی مثل «پیوند در غربت»، «گریزی بر جدال عشق و سنت»، «کارگر نمونه» و «سرنوشت ساز ناکوک می‌نوازد» نشان می‌دهد روایت بین شادی و غم رفت‌وآمد می‌کند. فصل آخر با نام «برج قابوس و تالاب هامون چشم بر ما دوخته‌اند» دو سرزمین مبدأ و مقصد را کنار هم قرار می‌دهد.
کتاب «رودابه به هیرمند بر می‌گردد» ۵۰ صفحه دارد و در قطع رقعی منتشر شده است. اگر به روایت‌های مهاجرت، زندگی خانواده‌های سیستانی در گلستان و آداب و رسوم اقوام شمال کشور علاقه دارید، این کتاب خاطره‌های یک خانواده را از هیرمند تا گنبد کاووس در اختیارتان می‌گذارد.
