آیا خاطره می‌تواند دری به جایی باز کند که زور و تازیانه به آن نمی‌رسد؟ کتاب «رقصنده آب» نوشته تا‌نهیسی کوتس با ترجمه بهاره بهرامی از همین پرسش شروع می‌شود. رمان با لحظه‌ای روی پلی سنگی بالای رودخانه گوس باز می‌شود. هیرام، راوی داستان، در پاییزی بارانی در درشکه‌ای نشسته که از جاده خارج می‌شود. او در آب فرو می‌رود و در همان لحظه‌های آخر، خاطره‌های زندگی‌اش جلوی چشمش جان می‌گیرند.
کتاب «رقصنده آب» داستان هیرام است، مردی که در ملک لاکلس در ویرجینیا بردگی کرده است. او در کودکی حافظه‌ای عجیب دارد: هر چه می‌شنود و می‌بیند به خاطر می‌سپارد، اما مادرش را که فروخته‌اند به یاد نمی‌آورد. رمان از همین خاطره‌های گم‌شده و شکاف‌های ذهن او جلو می‌رود. روایت بین کودکی هیرام در لاکلس، سال‌هایش در کلبه تینا، زنی که خشمی کهنه دارد، و کار روزانه‌اش در ملک رفت‌وآمد می‌کند. در این میان از «گروه زیرزمین» هم می‌شنویم، شبکه‌ای که برای فرار بردگان کار می‌کند.
نویسنده رمان را در ۳۴ بخش شماره‌گذاری‌شده پیش می‌برد. در آن، از دنیای مزرعه‌ها و کلبه‌های بردگان و جدایی خانواده‌ها از هم تا مسیرهای فرار و زندگی پنهانی صحبت می‌شود. کتاب «رقصنده آب» روایت اول‌شخص دارد، با جمله‌هایی که گاه به خاطره می‌روند و گاه به صحنه‌های پرتنش فرار و جست‌وجو. نمونه‌اش جمله‌ای است که هیرام در آغاز می‌گوید: خاطره می‌تواند ما را از کوهستان به چمنزار و از جنگل سبز به دشت‌های پوشیده از برف ببرد.
ترجمه فارسی کتاب «رقصنده آب» در ۴۹۴ صفحه و قطع رقعی منتشر شده است. اگر به رمان‌های تاریخی درباره برده‌داری آمریکا و داستان‌هایی که خاطره، هویت و آزادی را به هم گره می‌زنند علاقه دارید، «رقصنده آب» روایتی بلند و درگیرکننده برای خواندن در اختیارتان می‌گذارد.
